Home

Vrijdag 20 september zat Sinterklaas te bedenken wat hij dit jaar Angelique zal schenken…..

En je raad het nooit, Sinterklaas was inderdaad erg vroeg dit jaar. Bij aankomst bij de backpacker in Masaka stond mij pakketje al klaar, maar het was geen pakketje, het was een mega pakket!!!

Volgens mij was Sinterklaar erg blij met mij dit jaar!!
Wat ben ik blij met al de lekker dingen, van tuktuk koekjes en zoute drop, wat ik al meer dan drie maanden niet meer had gehad.
Me potje sandwichspread en smeerkaas, waar ik 10 minuten later meteen drie boterhammen lekker heb opgegeten… ;)

Een goed stuk Nederlands kaas, waar we van de week zeker een pannenkoek met kaas gaan eten.

Ik zit nu al van alles te bedenken, want er zijn zoveel geschenken… en weet zeker van al die lekker dingen, staat me maag(je), al flink om te springen.

Voor het geval dat het je denkt, dit gaat verkeerd aflopen… kan ik vertellen dat het moeder en kind tot zover naar omstandigheden redelijk goed maken!
Maar eerst met het begin beginnen...
Afgelopen Maandag ben ik begonnen met het nieuwe project rakai. Met vier meiden werden we Maandag naar kyotera gebracht. Dat is een dorpje ongeveer drie kwartier van Masaka vandaan, waar onze rondleiding hebben gekregen habbet (een man die een beetje dingen voor ons regelt als we iets nodig hebben), en ons appartement hebben bekeken ging ik ‘s avonds moe en voldaan naar bed.

De tijd gaat zo snel, ik weet zelf niet zo goed waar ik moet beginnen. Het is namelijk een poosje geleden dat ik op me weblog heb geschreven.
Er is zo veel gebeurd, het eerste project is afgesloten. Ik heb het goed naar me zin gehad, er is nog wel veel te gebeuren bij het project, want het gaat op zn afrikaans en dat betekent dat alles wat je wilt doen kost heel veel tijd en geduld. Soms gaat het goed en soms gaat het wat minder...
Ik hoop dat het goed gaat met het project, maar ik ben nog steeds in Afrika! Dus ik kan altijd nog een keertje kijken om te zien hoe het met iedereen gaat, en dat gaat ik zeker doen.

Zat ik om me gemak op het trappetje bij de Frikandelle een soda te drinken en zat een beetje te staren. Tot dat ik naar beneden keek en zag wat bewegen, het was een mier die druk bezig was om een grassprietje naar zijn huisje te brengen en was hier voor hard aan het werken.
De mensen die hier wonen moeten ook hard werken voor een “normaal” bestaan, waarvan niet iedereen een huis heeft. Biwata is de man waarvan het huis is ingestort, waarvan hij enkel nog een dak had waar hij onder leefden. Dankzij de mensen in Nederland die het project hebben gesponsord hebben kunnen we voor deze man een nieuw huis maken. En afgelopen Maandag zijn we begonnen en als alles mee zit kan hij volgende week in zijn nieuwe huis gaan wonen, wat helemaal geweldig zou zijn….
Zoals je kan zien zijn wij goede bouwvakkers!!J
Google map

Na een paar weken ben ik vandaag voor de 2e keer in de community in gegaan. We zijn eerst naar een man geweest waarvan het huis was van ingestort en alleen het dak heeft kunnen besparen of wat er van over is, en ik kan je vertellen dat het niet veel is. Op het eerste gezicht leek het of de man niet aanwezig was en een paar minuten draai ik me op en ziet hem rustig aan komen wandelen. Met een grote glimlach om zijn gezicht worden we vriendelijk ontvangen, en vraag me zelf af… hoe zou ik zijn als ik in deze situatie zijn??? Ik heb echt geen flauw idee, kan het me gewoon niet voorstellen. En later betrapte ik mezelf dat ik deze man ongegeneerd zat te bestuderen……
 

Lieve allemaal,

het lukt me eindelijk om een paar foto's er op te zetten ;)
(kleine uitleg erbij)

de eerste foto is gemaakt in de community, daar zijn we bezig om een huis te bouwen voor een vrouw waarvan de huis is ingestort vanwege de zware regenval van een tijd geleden. Zoals je ziet wordt het van palen en stokken gemaakt, met touw wordt het vast gebonden, daartussen komt straks de klei/leem.

de 2 andere foto's zijn gemaakt op St. Bruno school, dat is een van de scholen waar we aan les geven (proberen)

de 4e foto is onderweg van Kampala naar Masaka, zoals je kan zien is het spitsuur en hier staat je dan ook gewoon in de file te wachten....

de overige foto's zijn gemaakt met childerensday

 
allereerst zal ik met leuk nieuws beginnen voor dat ik de rest gaat vertellen. Ik hoor het nu, zustertje toch….
Afgelopen weekend ben ik met een aantal vrijwilligers in Jinja gaan raften!!
De reis op zich is al een hele beleving, het is niet net als in Nederland. We gaan met z’n allen in de bus, eerst nog onderhandelen over de prijs en dan kan de reis beginnen. Eerst met de bus naar Kampala wat ongeveer 125 kilometer is en vandaar uit de bus naar Jinja, wat nog 80 kilometer is. En dan kom je stinkend en bezweet uit de bus en blij dat je de eerste beste wc ziet of wat er op moet lijken… en je wordt stukken minder kieskeurig er kan ik je vertellen!!

het lukt mij niet om foto's er op te zetten :(
dus heb me broertje gevraagd of hij het wil proberen en bij is het wel gelukt....
dus bij deze de eerste foto ;)

In de ochtend…
 
Er  zijn nu bijna twee weken voor bij en heb tot nu zoveel indrukken opgedaan. Ik heb al zoveel dingen gezien en gedaan.
Ik ga proberen om het te omschrijven wat ik tot zover heb meegemaakt.
 
Rond 9.00 uur gaan we naar het kantoor, wat ongeveer 5 minuten lopen is. En dat is een heuveltje aflopen, een stukje rechtdoor en dan ben ik er. Mozes is de projectleider die ons elke dag zo enthousiast begroet dat er zo vrolijk van wordt.
We beginnen met een gebed (ja,lees het goed) hierna lezen we een stukje uit de bijbel. Er ligt ook een Nederlandse bijbel, Mozes wilt graag Nederlands leren. Één iemand lees het in het Engels en Mozes leest het dan in het Nederlands voor. Over het stukje wat voor is gelezen, gaan we praten waar het stukje over ging en wat het voor jou betekend. We eindigen met nog één gebedje, en dan begint de dag. (elke maandag hebben we ‘ochtends we een vergadering wat we die week gaan doen)
 

als er iemand is en die wilt wat sturen, mag het naar het onderstaande adres:
 
Volunteer: Angelique HagensPO Box 48
Kyotera, Masaka, Masaka District
Republic of Uganda

Drop (zout) is zeker welkom;), het is namelijk toch al bijna op....
Wat wel moeilijk te vinden is zonnebrand créme, dat zou fijn zijn!!

Ik heb ook een Ugandees telefoonnummer, +256700175312
mijn Nederlands nummer blijf ik ook gebruiken +31655385410
Als je wilt bellen is het goedkoper om mijn Ugandees nummer te pakken en sms'jes op mijn Nederlands nummer...

Rachel; zeg tegen Mitchell dat ik zeker voor zijn verjaardag terug ben, ik had ook niet in de gaten dat hij nog wilde zeggen, geef Mitchell en Jamie maar een dikke kus van mij en hun foto lig onder mijn kussen

Oja, voor diegene die gedacht hadden dat ik iets zou vergeten, dat is dus ook zo haha

liefs uit het mooie Uganda  

Na dat de tranen waren afgedroogd van het afscheid nemen, kon de reis beginnen.
Net voor het instappen komt er een jongen met een flayer, even kijken wat er op staat. Als je 10.000 euro of meer wilt mee nemen of je dit aub bij de douane wilt aangeven…… toch maar  ff doen dan!!!
Tegen vier uur in de ochtend ging ik landen op Entebbe Uganda en rond 5 uur was ik bij het backpackers hostel. Sommige waren wat later, want hun koffers waren nog niet aangekomen. Was toch blij dat ik mijn tas wel gelukkig had.  Een paar uur later hadden we met de groep de Kampala tour,konden we de stad een beetje verkennen. Het was zondag en dan schijnt het niet zo druk te zijn…. Ja ja dan wil ik wel eens kijken als het maandag is.
’s Avonds gegeten bij de backpackers, bestel wel optijd. Het kan namelijk af en toe wat langer duren. En later die avond lekker met een koud pilsje op de veranda  naar de sterren gekeken.

Afscheid, is nooit makkelijk geweest en bij mij en mijn familie zijn wij daar geen van allen goed in....

Gisterenavond had ik mijn afscheidsborrel, en het was super gezellig! Ik heb nog van iedereen afscheid kunnen nemen.. Zijn ook wat traantjes gevloeid..
Vanochtend afscheid van ons pa en ma, was niet makkelijk, wil me sterk voordoen en dat lukt natuurlijk niet...
een knuffel en veel zoenen, nog een knuffel en dan gaan ze met de motor... doet zeer
Straks komen me zus met de kids en me broertje met me schoonzus nog ff een bakje doen.Mijn zwager moet helaas werken en kon niet ruilen (domme baas). Zal de zakdoekje gereed houden,kan het nu al bijna niet meer droog houden..

ik zal iedereen zo gaan missen, heb ook genoeg foto's bij zodat iedereen toch nog dich bij me kan zijn...
Als ik straks in Uganda ben zal ik me postadres er op zetten en mijn nieuw nummer.
Mijn Ned nummer hou ik aan, dat is 06-55385410

Lieve allemaal,

Langs deze weg wil ik alle sponsoren bedanken!!! vind het echt super lief wat iedereen voor mij heb gedaan
Ik kan vertellen dat er een bedrag van totaal 1144.62 euro is opgehaald!!! Op deze manier kan een vrijwilliger een steentje bijdrage in het verre Uganda, ben super blij :) heb er bijna geen woorden voor!!

Met hemelvaart had ik me laatste vroege dienst, was heel erg vreemd om voorlopig de laatste patiënt te verzorgen en geen visite met de artsen meer te doen. Heb super collega's, die ik ontzettend gaat missen.Vond het afscheidfeestje super gezellig en ben echt blij met het cadeuatje!!  het is nog een beetje onwerkelijk dat ik niet meer hoef te werken, momenteel voelt het nog of als ik een week vrij ben en dat ik een maandag weer moet beginnen... maar dan zit ik toch echt in Uganda!!

Nog een paar weken te gaan en dan is het zover.. 23 mei om 15.45 zit ik in het vliegtuig onderweg naar Uganda! :)

Ben druk bezig om de laatse dingetjes te regelen, telefoontjes, pogingen doen om me tas in te pakken (kan helaas niet alles mee nemen), dus komen waarschijnlijk nog meer pogingen om me tas in te pakken..... en gaan kiezen wat ik wel en niet mee wil nemen, naar de stad en nog een keer naar de stad, oja nog wat vergeten..
Heb ik nu wel alles geregeld??? zal van de week nog maar eens op me to-do lijstje maar es ff kijken, zal vast nog wel iets opstaan..

heb gelukkig nog een weekje vrij voor dat ik vertrek, kan ik  ff lekker uitrusten en iedereen gedag kan zeggen
Maar nu nog niet, nog 3 weken werken....
Zal straks wel wennen zijn om mijn familie en vrienden voorlopig niet meer te zien..

 Avonturier in de dop.
Het volgende hoofdstuk wordt Uganda
 
Mijn naam is Angelique Hagens en ik ben 33 jaar. 
Na jaren werken ben ik alsnog een opleiding verpleegkunde gaan doen. Voor het avontuur, maar ook zeker op de eerste plaats omdat ik graag mensen help. Deze opleiding heb ik met succes afgerond en ik werk nu al enige tijd als verpleegster in het ziekenhuis.
Toch miste ik iets, het echt helpen van mensen in een hopeloze, uitzichtloze situatie. Zo kwam ik nog geen twee jaar geleden terecht in Zuid-Afrika om daar ontwikkelingswerk te doen.
Daar kon ik voor het eerst echt proeven hoe goed het voelde om vrijwilligerswerk te doen en het smaakte naar meer. Dat is met geen pen te beschrijven en het aloude gezegde "you can make a difference" is dan ook echt waar.
 
Nu komt er wederom een mogelijkheid om vrijwilligerswerk te doen maar dan in Uganda.